Cada postal contén unha paisaxe que xa non existe e uns corpos que nunca estiveron realmente alí.
A postal turística foi unha das primeiras tecnoloxías capaces de transformar un lugar nunha imaxe portátil: unha pequena superficie de papel que condensaba unha paisaxe, un clima, un estilo arquitectónico e unha promesa: a posibilidade de estar alí. Antes de que a nosa experiencia do mundo se vise impregnada pola proliferación de pantallas, mapas dixitais e plataformas de imaxes, a postal servía de interface entre o territorio en si e a persoa que o imaxinaba desde a distancia.
As imaxes desta serie proveñen dunha colección de postais de praia antigas. Ao extraer e illar as figuras humanas destas escenas, as persoas deixan de funcionar como elementos dunha composición turística; emerxen como fragmentos autónomos dunha imaxe perdida, como unidades de comportamento. Como se a postal crease, sen pretendelo, un inventario de formas de estar de vacacións: un arquivo involuntario de corpos, poses e modos de ocupar o espazo durante os primeiros anos da cultura turística.
Deste xeito, o proceso inverte a función orixinal da postal. Mentres que a postal construía unha paisaxe destinada a ser contemplada, estas imaxes constrúen unha serie de suxeitos desvinculados dese escenario. O fondo deixa de ser o punto de atención. O que permanece é precisamente o que a imaxe turística requiría para crear a ilusión dun lugar habitado: os corpos.
As postais, coa súa aparente neutralidade, funcionaron sempre como un dispositivo ideolóxico: unha forma específica de coñecer o mundo. Seleccionan o que se debe ver, desde que perspectiva e baixo que aparencia. Presentan unha versión desexable da paisaxe e, ao mesmo tempo, unha maneira particular de habitala. A súa aparente inocencia agocha unha tecnoloxía de poder brando: a transformación de lugares concretos en imaxes consumibles, intercambiables e exportables.
Porén, este acto de descontextualización fai que as postais reaparezan como un arquivo que opera baixo un réxime de circulación diferente.
Hoxe, a experiencia turística está impregnada dunha infinidade de imaxes. Google Street View, Instagram, os mapas dixitais e as plataformas de vídeo facilitan o acceso ao mundo a través dunha pantalla, creando a sensación de que o territorio está totalmente ao noso alcance. Ante tal abundancia, a postal semella un obxecto anacrónico: unha tecnoloxía limitada, lenta e rudimentaria.
Esta serie revisita ese acto de selección co fin de deconstruílo. Se a postal recortaba o mundo para facelo visible, estas imaxes recortan a postal para revelar o seu mecanismo.
A desaparición do contexto
¿Que sucede cando unha imaxe xa non precisa dun lugar? A figura recortada pode circular independentemente da praia que a orixinou. Trátase dunha imaxe orfa que perdeu a súa capacidade orixinal, a súa xeografía, a súa data e a súa identidade.
Esta descontextualización dos corpos nunha postal serve de metáfora para un mecanismo que as plataformas aplican constantemente ás imaxes: extraelas do seu contexto e deixalas desprovistas de sentido. Porén, neste caso, o tipo de matriz cromática que fai que as figuras parezan construídas case a base de puntos de cor introduce un paradoxo: recuperar corpos do arquivo ao tempo que se desmaterializan.